Mert korkuyla yatağından fırladı. Kâbus görmüştü. Kâbusundaki şimşekler korkunç bir şarkı söylüyordu. Mert hemen pencerenin önüne koştu. Hava yağmurluydu ama sakindi. Mert ağlamaklı bir yüzle annesine “Kabus gördüm anne, çok korktum!” dedi. Annesi “Korkma süper kahramanım, ben hep yanındayım.”
Annesi Mert’e hep böyle seslenirdi çünkü Mert hoplayıp, zıplamaya ve kahramanlık yapmaya bayılırdı. “Hadi kahvaltı edelim, sonra dışarı çıkabilirsin.”
Güzel bir kahvaltıdan sonra en yakın arkadaşı Sıla’nın yanına gitti.
-Sılaaa!
-Geliyorum süper kahraman.
-Ya Sıla yaaa!!
-Hihi…
-Hadi parka gidelim. Ama ağaçların çok, çocukların az olduğu Bereket Ormanı’nın yakınındaki parka.
-Hadi gidelim!
Mert ve Sıla ormana yaklaştıkça yağmur başlamıştı.
-Mert şu ağacın altına gidelim, ıslanmayalım.
– Evet Sıla koş!!!
Ve iki çocuk yağmurun sesini dinlerken bir şey fark ettiler. Yağmur damlaları ağacın yapraklarına çarptıkça müzik çalıyor, rüzgarla birleşince de şarkı söylüyor gibiydi. Bu iki ses birleşince doğanın kendine ait ritmi oluşuyordu. Yağmur sanki konser veriyordu. Çocuklar, bu konseri keyifle dinlediler. Mutlu bir şekilde, ailelerine bu müziği anlatmayı hayal ederek eve döndüler.
Mert gece gördüğü kâbustaki şimşeklerin kötü şarkısını ve bugünkü yağmurun güzel şarkısını annesine anlattı. Annesi “Doğanın da iyi veya kötü müziği var benim süper kahramanım. Hangisini dinleyeceğine sen karar ver.” dedi. Mert melodi mırıldanan yağmur damlalarının sesini çok sevmişti. Keşke hep yağmur yağsa da o güzel müziği duysam diye düşündü.
