“Korkma!” diye yankılandı bir ses asırlardan,
Küllerinden doğdu millet, yürüdü karanlıklardan.
Bir ümit oldu mısralar titreyen dudaklarda,
Gençliğin ruhu burada, umut dolu yüreklerde.
Bir şair çıktı meydana, kalbi vatan yıldırımı,
Kaleminde millet vardı, susmadı hiç nefesi.
Adıydı Mehmet Akif, sesi hürriyet rüzgârı,
Yazdı bağımsızlığı, sildi gönülden kara yazıyı.
“Korkma!” dedi ilk sözüyle karanlığı aydınlatarak,
Milletine umut verdi zincirleri kopararak.
Toprağa düşen her cana bir rahmet indi,
Şehitlerin hatırası o mısralarda dirildi.
Korkma Ey Türk Gençliği! damarlarında bu asil kanı taşırken,
Tarihini unutma, sende de var aynı iman, aynı din.
Bir kıvılcım yeter zaten karanlığı yakmaya,
Mehmet ‘in emanetini yarınlara taşımaya.
O gün sadece bir marş değil,
İstikbalimiz yazıldı bizim.
Akif’in sözleri düştü gönle yıldırım gibi.
Haydi cesaretlen çak şimşek gibi!
Korkma sakın Ey Türk Gençliği!
Susturma, sen de kalemini Akif gibi
Konuştur haydi gönlünü, dilini.
Kalemini al büyük mücadeleye sen de
Susturma marşını, dindirme imanını
Sakın Türk Gençliği!
