Çocukları ile gerçekten konuşan, onlarla o derin bağı kuran anneler… Hayatı annesinden öğrenerek büyüyen çocuklar, hayata çok daha sağlam ve güvenli adımlar atıyorlar.
Eğitim dediğimiz şey dört duvar arasına sığacak, kitaplardan ibaret bir kavram değil. O, bir çocuğun hayata gözlerini açtığı ilk andan itibaren annesinin şefkatli kucağında başlar. 0-5 yaş aralığı; karakterin, merakın ve keşfetme arzusunun ilk tohumlarının atıldığı, hayatın en kıymetli dönemi. Bu süreçte anne; çocuğunun dünyayı anlamlandıran ilk rehberi, ilk öğretmeni ve en güvenli limanıdır.
Bir anne yavrusuyla o bağı kurduğunda, yavrusu da kokusuyla, sıcaklığıyla ona tutunur. Bu, hayatın seyrine doyulmaz en güzel tablosudur. İşte tam da burada anneye çok büyük bir sorumluluk düşer. Avucunun içinde tertemiz bir hazine vardır; ona neyi öğretir, ona neyi nakşederse, gelecekte çocuğunun aynasında kendisini görür.
Bu yüzden 0-5 yaş arası anne-çocuk iletişimine çok özel bir anlam yüklüyorum. Annelerin işten, güçten, dünyanın koşuşturmacasından sıyrılıp çocuklarıyla tamamen “bütünleşmesini” öneriyorum. Meraklı miniklerin bitmek bilmeyen sorularını sabırla cevaplamak, konuşmayı bilmeyen yavrusuna kelimeleri, yürümeyi bilmeyen minik ayaklara adımları öğretmek… Ama bunu yaparken asıl mesele, her öğretinin bir anlamı olduğunu ona hissettirmektir.
Eğitimi anlamla birleştirdiğimizde, çocuğun beyin kıvrımlarına silinmez bir yazı yazarız. Gerekirse bir davranışı öğrenmesi gereken yerde; onu yaşayarak, içine sindirerek anlatmak, aradaki o bağı güçlendirir. O an, bir anne olarak içinizden “Ben başardım” dediğiniz o gurur dolu an gelir.
Unutmayalım ki bu bir tek taraflı öğretme süreci değil. Aslında dünyaya gelen o minicik çocuk, annesine de yepyeni şeyler öğretir. Annesi ona öğretmek için öğrenir, araştırır; birlikte yeni sosyal beceriler kazanırlar. Eğlenerek, oyun oynayarak aktarılan her bilgi, aslında anne ve çocuk arasındaki o şifalı terapiye dönüşür.
”Annemle öğreniyorum, annemle eğleniyorum, annemi çok seviyorum…”
Bir çocuğun ağzından çıkan ilk “Anne” kelimesi, aslında bu sürecin zirvesidir. Anneliğin o eşsiz değeri, çocuğun gözünde hayatın merkezi olurken çocuğun varlığı da annenin dünyasını baştan aşağı değiştirir.
Sonuçta geriye dönüp baktığımızda ortaya çıkan o tablo, huzur ve mutlulukla dolu bir hayat tablosudur. Çünkü mutlu bir anne, mutlu bir çocuk demektir.
