Merhaba, ben Vera. Bu yaz, üzerinde yürürken Mars’ta hissettiren, Wadi Rum Çölü’nün bulunduğu, sokaklarında harnup şerbeti satan amcaların dolaştığı “o ülkeye” geziye gittik. Babamla gezmeyi çok severiz. Genelde annem de gelir fakat Ürdün’e gelmedi. Şşşşt kimseye söyleme, sürüngenlerden korkuyor!
Sürüngen demişken, orada yetenekli bir kertenkeleyle tanıştım. Onun tek insan arkadaşı benim çünkü diğerleri onu görmüyor bile. Sadece dikkatli bakanlar görebilir. Her neyse dostum, yaz ödevleriyle başım dertte çünkü yazları geziyoruz, ödevlere odaklanmam zor oluyor. Ne alaka şimdi bu dediğini duyar gibiyim. Yaz ödevlerinden kaçarken yaşadığım maceraya, kertenkelenin sebep olduğunu söylesem… Bak şimdi dinle, aman yani oku:
Kertenkele verilen ödevleri yapmamanın harika bir yolunu bulmuş. Kamuflaj… Kertenkeleden ağzıma, gözüme hücum eden bir sineği yemesini istedim. Tuhaf hareketlerle kendisini kuma gömdü, harika teknik! Babam “hayvanların bu kadar kabiliyetli olması, bir yaratıcısı olduğunu açıkça gösteriyor,” dedi.
Kertenkelenin tekniğiyle ödevden kaçma fikri, çık aklımdan,” diye defalarca kendimi uyardım, ama olmadı. Geceleri yıldızlarla görsel ziyafet, gündüzleri mansafla (etli pilav), humusla lezzet şöleni yaşatan Ürdün’den dönünce, anneanneme yalvardım. “Çok önemli bir iş için kullanacağım, bana istediğim renklerde bir battaniye örer misin?”
Canım anneannem beni kırmadı. Oturduğum sıranın fotoğrafına bakarak, uygun renklerde yumaklar aldık. Aşağıdan yukarıya doğru; fotoğraktaki renkleri sırayla battaniyeye işlemek üzere anlaştık. Ben anlattım; anneannem emek emek ördü. Hatta söküp söküp ördü çünkü örtündüğümde arka plandan farklı olmaması için çok uğraşmamız gerekti. Bunun için kaç defa okula gittim, üzerime battaniyeyi örtüp fotoğraf çektim bilmiyorum.
Okul başladığında “kamuflaj battaniyem” hazırdı. Battaniyenin altına gizlenecektim, hoca da ismimi okuyunca okula gelmediğimi sanacaktı. Plan tutmazsa diye, ödevlerim de hazırdı tabii. Ben işimi sağlama alırım. Sonuçta Ürdün’ün tarihi şehri Petra’da yaşayan antik bir kertenkele gibi gizlenemeyebilirdim.
Okulun ilk günü öğretmen gelmeden sırama oturup battaniyeyi üzerime çektim. Öğretmenimin sırayla isimleri söylediğini duyabiliyordum. Temmuz görünümlü eylül ayıydı. On dakikadır battaniyenin altında olmak mı! Ah dostum, zar zor nefes alıyordum. Battaniyenin altında o kadar terledim ki yere sular damlayacak diye korktum. Sonra ne oldu dersin?
Evet ya, gizlenemedim. Öğretmenim, nefesim kesilmek üzereyken battaniyeyi bir anda kaldırdı. Battaniyenin altında boğuluyor gibi nefes alıp verince bayılacağımı sanmış. Ihıhıhıh çok komikti, sınıfın hepsi kıkırdıyordu. Gülmemi durduramıyordum, yanaklarım sızlıyordu. Abartma deme dostum; çok fazla gülesin geldi mi bir de öğretmen gözünü sana dikti mi morarıp gidersin.
Olayların üzerine öğretmenim, ödev kontrolünden kaçtığımı fark ettiğini söyledi:
-Deve kuşu avcıyı görünce, kafasını kuma sokar ve gizlendiğini zanneder. Tıpkı senin, battaniyenin altında fark edilmeyeceğini zannetmen gibi Vera.
-Iıııı ş-şey, ö-ö-öğretmenim ben zaten ödevlerimi yapmıştım.
Öğretmenim gülümseyerek ödevlerimi getirmemi istedi. Battaniyemi çok beğendiğini ve bulduğum yöntemin harika olduğunu söyledi. Hatta sınıfa ilk girdiğinde anlamamış, masasına oturup dikkatle bakınca battaniyeyi fark etmiş. Bu tekniği bazı ajanlar da kullanıyormuş, daha profesyonel şekilde tabii. Dokuların da benzemesi gerekiyormuş, battaniyenin kabartmalı dokusu ve zemin arasındaki fark olmasa, gerçekten gizlenebilirmişim.
Battaniyeyi kış boyu üşüyenler kullansın diye sınıfımızın dolabına koyduk. Son olarak, iyi ki ödevlerimi yapmışım dostum. Eğer yapmasaydım, yaz boyu önceki konuları unutacağım için, öğretmenin yeni anlattıklarına aval aval bakardım. Bu arada ödevim bir “gezi yazısı” yazmaktı. Eğer hikâyemi beğendiysen daha sonra sana gezi yazımı da gönderirim. Şimdilik hoşça kal.
Emeğine sağlık Dostum.😊Tek nefeste okudum. 79’lu birisi olarak ben bayıldım. Çok heyecenlı bir macera idi. O battaniyeden bende istiyorum…😉