Efe son birkaç gündür garip bir şey fark etmişti. Her sabah uyanıyor ama hiçbir rüyasını hatırlamıyordu. “Çok tuhaf.” dedi kendi kendine. “Eskiden ne güzel rüyalar görürdüm.”
Bir gece uyumadan önce karar verdi: “Bu sefer rüyamı yakalayacağım.” Yatağına uzandı ama uyumamaya çalıştı. Gözlerini yarı açık tuttu. Oda sessizdi. Saat tik tak ediyordu.
Derken pencerenin önünde hafif bir ışık belirdi. Efe gözlerini kocaman açtı. Işığın içinden küçük, parlayan bir varlık süzülerek içeri girdi. Elinde minik bir kavanoz vardı.
Efe fısıldadı: “Sen kimsin?”
Küçük varlık irkildi, sonra gülümsedi. “Ben bir rüya toplayıcısıyım.” dedi.
“Rüyalarımı sen mi çalıyorsun?” dedi Efe.
“Evet, ama kötü bir şey için değil.” dedi varlık. “Unutulan rüyaları topluyorum. Çünkü onlar yok olmasın diye saklanmalı.”
Efe merakla sordu: “Nereye götürüyorsun onları?”
Varlık elindeki kavanozu uzattı. İçinde ışıl ışıl parlayan görüntüler vardı: Uçan balonlar, konuşan kediler, gökyüzünde yürüyen insanlar…
“Bunlar herkesin unuttuğu rüyalar.” dedi. “Ben onları Rüya Bahçesi’ne götürüyorum.”
“Rüya Bahçesi mi?” dedi Efe heyecanla.
“Evet. Orada tüm rüyalar yaşamaya devam eder. İstersen sen de görebilirsin.”
Efe bir an düşündü. Sonra başını salladı. Bir anda odası kayboldu. Kendini bambaşka bir yerde buldu. Etrafında rengarenk rüyalar uçuyordu. Ağaçların yaprakları ışık saçıyor, gökyüzü mor ve mavi arasında parlıyordu.
“Burası…” dedi hayranlıkla. “İnanılmaz!”
Rüya toplayıcısı gülümsedi. “Senin rüyaların da burada.”
Efe etrafa baktı. Bir köşede kendi rüyasını gördü: Uçurtmasıyla bulutların üstünde uçuyordu.
“Ben bunu hatırlıyorum.” dedi. “Çünkü gerçekten değer vermiştim.”
“En güzel rüyalar, unutulmaz olandır.” dedi varlık.
Efe yere oturdu. “Peki rüyalarım neden kayboluyor?” diye sordu.
Varlık yumuşak bir sesle cevap verdi: “Çünkü bazen insanlar hayal kurmayı unutuyor.”
Efe sustu. Son zamanlarda gerçekten de hayal kurmayı azalttığını fark etti. “Artık unutmayacağım.” dedi kararlı bir şekilde.
Sabah olduğunda Efe gözlerini açtı ve bu kez rüyasını hatırlıyordu. Gülümsedi. Çünkü artık biliyordu: Rüyalar kaybolmazdı. Sadece biraz ilgi beklerdi.
Sen en son nasıl bir rüya gördün, hatırlıyor musun?
