“Çocuktur anlamaz, çocuktur unutur…” Bu sözlerle büyüdük, büyütüldük. Oysaki çocuk; kalbinde anlar, kalbiyle anlar ve kalbi unutmaz. Kendisine yakın davrananı da, “mış gibi” yapanı da çok iyi bilir.
Bir çocuğu aktiviteden aktiviteye koşturup yetiştirirken, gözlerine bakıp iki söz söylemeden geçirilen günlerin yarattığı boşluğu hiçbir kurs, hiçbir başarı dolduramaz. Aynı sofraya oturulmadan yenen yemekler, bir arada sohbetle edilenin verdiği lezzeti veremez.
Çocuk, ona merhamet edeni, onu içten dinleyeni, önemseyeni kalbinin en güzel köşesine koyar.
Çocuk neyi unutur, biliyor musunuz? Ona aldığınız hediyelerin çokluğunu, markasını, ona izlettiğiniz tiyatroları, filmleri, giydiği kıyafeti… unutur. Çocuk, ona gösterilmeyen ilgiyi, içten verilmeyen sevgiyi unutmaz. O boşluğu doldurmak için çok çabalar, çok yaralanır. O yüzden sevgi ve merhameti ne yüzümüzden ne dilimizden ne de soframızdan eksik edelim.
Çocuktur, anlar; çocuktur, unutmaz.
