YARINDAN 2.BÖLÜM: AYNADAKİ SIR

 

Mina o gece neredeyse hiç uyuyamadı. Telefonunu elinden bırakamıyor, ekrandaki mesajı tekrar tekrar okuyordu. Mesajın yeniden gönderilmiş olması zaten yeterince tuhaftı. Ancak asıl merak ettiği şey, gönderen kişinin kim olduğuydu. Üstelik mesajın sonunda üç daire işareti vardı.

Mina yatağından kalkıp çalışma masasının başına geçti. Defterini açtı ve işareti yeniden çizmeye başladı. Birbirinin içine geçmiş üç daireyi defalarca çizdi. Sonra rüyasında gördüğü beyaz düzlük aklına geldi. Acaba bu işaret o çemberin içinde de var mıydı?

Tam o sırada telefonuna bir mesaj geldi. Ece:

– Yarın okula geldiğinde sana bir şey göstereceğim ama sakın kimseye anlatma.

Mina hemen cevap verdi:

– Ne oldu?

Birkaç dakika sonra Ece’den yeni bir mesaj geldi.

– Rüyamla ilgili bir şey buldum.

Mina’nın merakı iyice artmıştı.

– Ne buldun?

Ece cevap vermedi. Mina tekrar tekrar onu aradı ama telefonu açılmadı. O gece uyumadan önce defterine son bir cümle yazdı: “Birimiz hatırlıyor artık.”

Sabah Mina erkenden okula gitti. Ece’yi sınıfta bulduğunda çantasını bile bırakmadan yanına koştu.

– Ne buldun?

Ece, etrafına bakındıktan sonra telefonunu çıkardı.

– Dün gece internette araştırma yaptım. Aynı rüyayı gören çocukların paylaşımlarını buldum. Ama bir tanesinin paylaşımı diğerlerinden farklıydı.

Telefonunu Mina’ya uzattı. Ekranda, başka bir ülkede yaşayan ve kendilerinden birkaç yaş büyük bir çocuğun paylaşımı vardı. Paylaşımda yalnızca şu yazıyordu:

– Ben o çemberi daha önce de gördüm. Bu ilk gece değil.

Mina kaşlarını çattı.

– Ne demek ilk gece değil?

– Ben de anlamadım. Sonra hesabına baktım. Bir sürü paylaşımı varmış ama hepsini silmiş.

– Peki, çocuk kim?

– Aras. En azından profilinde öyle yazıyor.

Mina çocuğun fotoğrafına baktı. Fotoğrafın arka planında eski bir bina ve büyük bir saat vardı. Tam telefonu geri verecekken fotoğrafın köşesinde bir ayrıntı fark etti. Üç daire…

– Ece, şuna bak!

Ece ekrana yaklaştı. Fotoğrafın sağ alt köşesinde, duvara çizilmiş küçük bir işaret vardı: İç içe geçmiş üç daire. İkisi de bir süre konuşmadı.

“Bence bu çocukla konuşmalıyız.” dedi Mina.

Ece başını salladı.

– Ben de aynı şeyi düşündüm.

Ancak Aras’ın hesabına mesaj göndermeye çalıştıklarında bir sorunla karşılaştılar. Ekranda şu yazı belirdi: Bu kullanıcıya mesaj gönderilemiyor.

Dersler boyunca Mina’nın aklı başka yerdeydi. Öğretmenin anlattıklarını dinlemeye çalışıyor ama sürekli defterinin kenarına üç daire çiziyordu.

Teneffüste sınıfın kapısı açıldı. İçeri, okulda daha önce hiç görmediği bir çocuk girdi. Elinde küçük, kahverengi bir zarf vardı.

“Burada Mina diye biri var mı?” diye sordu.

Mina şaşkınlıkla ayağa kalktı.

– Benim.

Çocuk ona doğru yürüyüp zarfı uzattı.

– Bunu sana vermemi söylediler.

– Kim söyledi?

Çocuk cevap vermedi. Yalnızca arkasını dönüp sınıftan çıktı. Ece hemen Mina’nın yanına geldi.

– Bence açmalısın.

Mina zarfın üzerine baktı. Herhangi bir isim yazmıyordu. Yalnızca ortasında üç daire işareti vardı. Zarfı dikkatlice açtı. İçinden küçük bir kâğıt çıktı. Kâğıtta şu cümle yazıyordu:

– Üç daire bir kapı değil, bir hatıradır. Onu hatırlayan tek kişi sen değilsin.

Mina kâğıdı birkaç kez okudu.

“Bu ne demek?” diye sordu.

Ece cevap vermek yerine zarfın içini kontrol etti. Zarfın dibinde küçük bir fotoğraf daha vardı. Fotoğrafta beyaz bir düzlük, havada duran bir çember ve önünde yan yana duran dört çocuk görünüyordu. Mina fotoğrafı eline aldı. Çocuklardan birini tanıyordu çünkü fotoğraftaki çocuk, az önce zarfı getiren çocuktu. Ancak fotoğrafın arkasında yazan tarih ikisini de şaşkına çevirdi: 17 Kasım 2036

Mina fotoğrafı çevirdi. Arka yüzünde bir cümle daha vardı: Bu kez birbirinizi bulmalısınız.

“Bu fotoğraf gelecekte mi çekilmiş?” diye sordu Ece.

Ece yine cevap vermedi. Çünkü fotoğraftaki dört çocuğun yüzlerine dikkatlice bakıldığında hiç de yabancı olmadıkları anlaşılıyordu. Bir tanesi Aras’a benziyordu. Diğeri ise…

Mina fotoğrafı biraz daha yakından inceledi. O çocuk da kendisine benziyordu.

Okul çıkışında Mina ve Ece, fotoğraftaki çocuğu bulmak için okulun çevresini dolaştılar. Ancak onu bir daha göremediler.

Eve döndüğünde Mina fotoğrafı masasına koydu ve uzun uzun inceledi. Dört çocuk, beyaz düzlük ve havada duran çember…

Acaba fotoğraftaki diğer çocuklar kimdi?

Telefonunu eline aldı ve Aras’ın hesabına yeniden girmeyi denedi. Bu kez hesabına ulaşabildi. Ancak profil fotoğrafı değişmişti. Yeni fotoğrafta yalnızca karanlık bir gökyüzü vardı. Biyografi kısmında ise tek bir cümle yazıyordu: İlk geceyi hatırlayanlar, ikinci geceyi durdurabilir.

Mina hemen Ece’ye ekran görüntüsünü gönderdi. Tam telefonu bırakacakken yeni bir bildirim geldi.

Aras’tan bir mesaj vardı.

– Sonunda seni buldum.

Mina şaşkınlıkla cevap yazdı:

– Beni nereden tanıyorsun?

Yanıt hemen geldi.

– Çünkü seninle daha önce tanıştık.

Mina’nın aklı iyice karışmıştı.

– Ne zaman?

Bu kez yanıt biraz gecikti. Sonra ekranda yeni bir mesaj belirdi:

– Sen henüz hatırlamıyorsun.

Mina ne yazacağını bilemedi. Ardından Aras bir fotoğraf gönderdi. Fotoğraf, ilk gece rüyasında gördüğü beyaz düzlükte çekilmiş gibiydi. Ancak bu kez çemberin önünde yalnızca dört çocuk yoktu. Uzakta, beyazlığın içinde beşinci bir çocuk daha duruyordu. Yüzü görünmüyordu. Fotoğrafın altında şu yazıyordu: 11 saniye yalnızca bir başlangıçtı.

Mina fotoğrafı büyütecekken ekran karardı. Bir süre sonra telefon yeniden açıldı. Bu kez ekranda bir geri sayım vardı: 00:00:11

Mina nefesini tuttu.

On saniye…

Dokuz saniye…

Sekiz saniye…

Sonra ekranın ortasında daha önce hiç görmediği bir cümle belirdi: İkinci gece başladı.

Mina pencereye döndü. Gökyüzünde, bulutların arasından küçük bir ışık parlıyordu. Işığın hemen altında birbirinin içine geçmiş üç daire vardı. Ama bu kez bir şey farklıydı. Çemberin içinde beş çocuk görünüyordu.

Mina fotoğrafa yeniden baktı. Beşinci çocuk başını kaldırmıştı. Artık yüzünü görebiliyordu. Mina’nın gözleri büyüdü. Çünkü o çocuk, kendisine tıpatıp benziyordu. Tam o sırada telefonuna Aras’tan bir mesaj geldi:

– Artık hatırlamaya başladın. Ama sakın aynadaki kişiye güvenme.

Mina başını yavaşça odasındaki aynaya çevirdi. Kendi yansıması oradaydı. Fakat bir tuhaflık vardı. Mina hareket etmediği hâlde aynadaki görüntüsü elini kaldırdı. Ardından aynanın buğulu yüzeyinde üç kelime belirdi: Üçüncü gece görüşürüz.

Mina o an anladı ki bu hikâye, gördükleri bir rüyadan çok daha fazlasıydı. Ve belki de en başından beri aradıkları kişi hiç de uzakta değildi…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir