Ben bir kar tanesiyim. Şimdi size bir anımı anlatacağım. Kışın sonlarında yani mart ayında arkadaşlarımla son yağışı yapıyorduk. Ben çok sinirliydim çünkü yaz geliyordu. Uzun süre yağamayacak ve çocukları göremeyecektim. Arkadaşlarım ise “son yağışımız” diyerek mutlu bir şekilde keyfini çıkararak yağıyorlardı. Onları anlamıyordum sadece söyleniyordum.
Yere düştük ve bizi oynamaya gelen çocuklar gördük. Çocuklarla oynarken az da olsa keyfim yerine geldi. Hatta bir kardan adamın parçası oldum. Üç gün sonra erirken “hayır, hayır!” diye bağırıyordum. Yaz gelmişti bir daha kışı beklemeyecek kadar sabırsızdım. Ben erirken, doğan Bilge Güneş bana şunu söyledi;
– “Sevgili kar tanesi üzülme! Yeniden kış gelecek ve yeniden kar yağacak. Sende bu arada dinlen bulutlarda. Bir daha ki kış daha çok yağacaksın. Unutma!”
Böylece bir ders aldım ve sabretmeyi öğrendim. Bir daha yaz geliyor diye üzülmedim. Arkadaşlarımı anlamıştım. Son kar yağıyor diye sinirlenmek yerine keyfini çıkardım.
