Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarların birinde, gökyüzüne yakın, bulutların dağların tepelerine dokunduğu küçük bir köy varmış. Bu köyde Elif adında, kalbi iyilikle dolu bir kız yaşarmış.
Elif her gece uyumadan önce gökyüzündeki yıldızları sayarmış. Fakat bir gece gökyüzünde daha önce hiç fark etmediği bir boşluk görmüş. En parlak yıldızlardan biri kaybolmuş!
Ertesi sabah köyün yaşlı bilgesi herkese şöyle demiş:
“Kaybolan yıldız, insanların unuttuğu iyiliklerin saklandığı Işık Ormanı’na düşmüş.”
Elif hiç düşünmeden yola çıkmış. Yanına biraz ekmek, bir şişe su ve annesinin verdiği küçük bir feneri almış.
Ormanın girişinde kanadı yaralanmış bir kuş görmüş. Elif kendi yolculuğunu unutup kuşun kanadını sarmış.
Kuş birden konuşmaya başlamış:
“Sen bana yardım ettin. Şimdi ben de sana yardım edeceğim. Yıldızı bulmak istiyorsan kalbinin sesini dinle.”
Elif ormanın derinliklerine ilerlemiş. Sonunda büyük bir ağacın altında küçücük, ışığı sönmek üzere olan bir yıldız bulmuş.
Yıldız üzgün bir sesle konuşmuş:
“İnsanlar artık birbirlerine iyilik etmeyi unuttu. Bu yüzden ışığım her geçen gün azalıyor.”
Elif yıldızı ellerinin arasına almış ve şöyle demiş:
“Bir kişinin yaptığı iyilik bile başka birinin dünyasını aydınlatabilir. Sen yeniden parlayacaksın.”
Tam o sırada Elif’in yol boyunca yaptığı iyilikler birer ışığa dönüşmüş. Yaralı kuşa gösterdiği şefkat, yaşlı bir ağaca verdiği su ve yolda karşılaştığı küçük hayvana uzattığı yardım eli yıldızın etrafında toplanmış.
Yıldız yeniden parlamaya başlamış!
Elif köyüne döndüğünde bütün gökyüzü ışıl ışılmış. O geceden sonra köyde herkes birbirine yardım etmeye başlamış.
İnsanlar da bir gerçeği anlamış:
“Dünyayı aydınlatan yalnızca gökyüzündeki yıldızlar değil, insanların kalbindeki iyiliklerdir.”
Gökten üç yıldız düşmüş: biri masalı anlatana, biri okuyana, biri de iyiliği hiç unutmayanlara…
SON.




